Lauranne in Ecuador

Hallo iedereen!

Ja eindelijk laat ik weer eens wat van me horen, dus om te beginnen: SORRY! Maar wees gerust: al mijn belevenissen van de voorbije maanden zijn zorgvuldig (nu ja.....) genoteerd en bijgehouden! Al deze informatie ga ik nu natuurlijk niet op jullie loslaten. Ik zal proberen om wekelijks of om de twee weken iets te 'posten' en zo vertel ik jullie de nieuwe dingen, maar ook een paar verhaaltjes uit de voorbije maanden. Laat ik nu beginnen met de afgelopen weken......

Dus wat is er zo allemaal gebeurd? Wel het afgelopen weekend trokken we naar Loja voor drie daagjes. Het stadje ligt zo een zeven uur van Piñas, dus dat is niet zo ver (of wel?). Midden in de nacht vertrokken we met een busje en 's morgens konden we de stad al aanschouwen. Maar shoppen was op dat moment niet voor ons weggelegd, we gingen op zoek naar avontuur even buiten de stad. Daar troffen we het dorpje Vilcabamba aan. Het is heel rustig en, weer een van de wonderen van Ecuador, er is ook iets speciaals aan het stadje....De lucht is er zo zuiver, dat de mensen er gemakkelijk 110 jaar oud halen. In dat kleine dorpje leven de oudste mensen van heel de wereld. En Vilcabamba biedt de toeristen ook iets aan: paardrijden in de natuur. Dat moesten we natuurlijk eens proberen. We namen de rit van één uur, iedereen had te veel schrik om twee of vier uur onafgebroken op een paard te zitten. Dus toen op naar de paarden. Nu ja, het waren geen paarden, maar ze waren toch stukken groter dan pony's. De schrik beklemde mij en ik stond als laatste nog met beide voeten op de grond, en zo mocht het ook blijven voor mij. Maar er was een paardje dat wachtte, dus tilde ik me met al mijn kracht (en met hulp van een paar andere mensen) op het paard. Daar zat ik dan, terwijl het voelde alsof ik bij elke paardenstap uit het zadel zou vallen. Mijn hart klopte sneller en sneller dat een man plots zei dat ik beter een ander paard zou nemen, een iets rustiger. Er was er nog eentje over. Ik keek eens goed naar beneden en had gehoopt dat ik me de vraag: hoe ga je van een paard af? pas moest stellen na een uur. Ik vond geen andere manier dan me, steunend op de schouders van de man, van het paard te laten sleuren. En dan besteeg ik, vol overtuiging dat ik het nu wel onder de knie had, het andere paard. Iets te onstuimig precies want ik viel er bijna over, gelukkig stond er iemand aan de andere kant. En daar zat ik dan op Caramelo, en, nadat de man (na veel aandringen van mij) me had verzekerd dat het zadel goed vast zat, kon de rit beginnen.

En niemand had mijn paard vast! Er was me ergens wijsgemaakt dat iemand de paarden vasthield, maar niet dus. Dus daar hobbelde ik alleen maar een beetje rond op mijn paardje. We kwamen in een mooi natuurgebied terecht, we staken een riviertje over tot.....we moesten wachten. Het laatste paard bleek niet zo een waterliefhebber te zijn, en blijkbaar ook geen wandelliefhebber, resultaat: de man die ons begeleidde ging naar achter om het paard een beetje aan te manen. Hij liet de leiding over aan een toerist, en zei dat het paard de weg wel kende. Af en toe hoorde we achter ons een geschreeuw van links of rechts, maar dat was het dan. Gelukkig was Caramelo behoorlijk rustig en volgde hij de groep. Alleen vond onze nieuwe begeleider (die zelf misschien ook maar eens een keer op een paard had gezeten) dat lopen veel leuker was. En zoals ik al zei: mijn paardje volgde de groep. Daar zat ik dan stijf van schrik te schokken op mijn paard in draf, terwijl ik al mijn kennis over paarden probeerde boven te halen. Ik raakte niet verder dan een ponykamp en de kermis. Dus ik trok maar een beetje aan de teugels en uiteindelijk luisterde het toch trouw. De rest van de rit besloot ik maar een beetje te vullen met gepraat.....met mijn paard. Ik had gehoord, jawel ik ben niet gek, dat het geluid van je stem een paard kalmeert, en kalmte was alles wat ik wenste. Veel reactie, buiten gehinnik, gesnuif en geblaas, kreeg ik niet terug, maar ik hield me bezig, zonder al te veel te denken erover dat ik op een paard zat, en schrik had. Op het einde begon ik er echter aan te wennen en toen begon de pret juist. Iemand had me ondertussen gezegd dat als een paard loopt, je moet gaan rechtstaan. Ook weer waardevolle informatie. Dus besloot ik op het einde een beetje te lopen, en buiten een beetje schrik, viel het wel mee. Daarna konden we van onze paardjes af (ja inderdaad, op dezelfde manier als ervoor) en vond iedereen het natuurlijk spijtig dat we niet een langere rit hadden genomen, nu ja, misschien voor een volgende keer?

Het weekend daarvoor zijn we met alle AFSers van de costa (kust) samengekomen in Salcedo. Een rit van ongeveer twaalf uur en uiteindelijk bleven we maar een paar dagen daar, wel jammer eigenlijk. We kregen uitleg en praatten ook over hoe het nu was, vijf maandjes in Ecuador. Ook moesten we een quiz doen, die onze groep natuurlijk weer stijlvol verloor. Dan konden we dus een dansstraf doen. Dansen is hier echt dansen, maar als het van onze groep afhing maakte we er maar een heel belachelijk iets van, en het staat op film! Maar daar wordt het nog even op wachten.... Voor de rest dan nog....Salcedo is een mooi stadje, en ligt nabij Latacunga, waar we meteen ook weer de bus richting thuis moesten nemen. Maar voor we vertrokken, moesten we de beroemde ijsjes van Salcedo toch eens geproefd hebben! Het zijn ijsjes op een stokje, zoals we er in Piñas ook hebben, maar het speciale eraan is dat er zo een vijf of zes fruitsmaken inzitten, om de paar millimeter ijs heb je dus een andere smaak. Was wel lekker, maar geef mij dan toch maar de, ook beroemde, ijsjes de palla van Quito en Ibarra. Dat is ijs die nog helemaal met de hand gemaakt is! Smaakt heel anders, maar heel heel lekker.

Dus nu weten jullie dat ook alweer: Ik ben in Quito geweest. Samen met mijn mama en mijn broer trokken we naar Quito om iets minder dan twee weken op het kot van mijn broer te verblijven. Mijn broer Javier vond zijn kot nogal klein, maar de studenten in België zouden ervan achterover vallen. Het is bij wijze van spreken een klein huis. Een eigen keuken, eetkamer, living, badkamer en slaapkamer. Daar in Quito bezoekten mijn mama, mijn broer (als hij tijd had, want hij moest ook studeren) en ik tal van shoppings en maakten we ook veel afspraken met mijn oom Pepe en mijn tante Rosita en mijn twee neven: Robert en Fico. Fico had al eens gelogeerd bij ons thuis in Piñas, dus hem kende ik al. En hij vroeg weliswaar hoe mijn dansoptreden geweest was (dat was even mijn hoofd pijnigen). Fico leukte de boel op met de hele tijd grappen te vertellen. Ik vond ze soms alleen al grappig omdat ik ze verstond: moppen in het spaans, het is toch weer wat anders.

En dan gingen we allemaal tesamen (behalve oom pepe was er niet, hij moest werken) naar La mitad del mundo, wat zoveel betekent als de helft van de wereld. Ik kon niet wachten om te zien dat ik mijn schaduw niet zag, maar tot mijn grote teleurstelling hadden ze heel het toeristisch complex net niet op de evenaar gebouwd. Dus dat was dus niks, maar er waren wel andere dingen te zien! Er waren verschillende musea, met namen als Frankrijk (met informatie over de mensen die hadden geholpen om de plaats waar de evenaar liep te bepalen enz.), Spanje (met informatie, beelden en schilderijen over en van de kunstenaar Guayasamin, die ook een kunstwerk gebouwd heeft in Ecuador) en Ecuador (het insektuarium, dus iets met insecten).

In het laatste waren veel insecten (waaronder vlinders) uit heel Latijns-Amerika en misschien ook wel uit de rest van de wereld opgezet. Maar er vertoevden ook een paar levende beestjes. Waaronder een grote zwarte houteter met op zijn hoofd een soort van tang waarmee hij honderd keer zijn gewicht kan dragen. Die uitleg kreeg ik van een man die er prompt een in zijn hand nam. Het viel mij plots op dat ze alle glazen kooien wel iets beter mochten afsluiten, stel dat zo een beestje ontsnapt, paniek alom, denk ik dan..... Tot de man iets voorstelde: 'Wie wil er op de foto met dit insect op je hand of op je kleren?' Ja daag! Dat was dus mijn eerste reactie, tot mijn mama hier me vroeg of ik dat niet wilde doen. En toen begon het idee te dagen, je kan het maar eens geprobeerd hebben, zeker? Dus vol enthousiasme vroeg ik of ze mee met mij op de foto wilde. Ze begon meteen te roepen: 'Javier, Javier!!!!!!! Wil je niet met Laura (mijn naam hier) op de foto met die insecten?' Javier draaide zich half om en kuchte iets van: nee, hum hum, ik heb hum hum schrik.... Mijn mond viel open! Je zou toch denken dat mannen een soort van gen in hun hebben om zich te bewijzen en om stoer te doen, maar niet dus. Dat bleek nog maar eens duidelijk toen alle mannen in het gezelschap verlegen toegaven dat ze schrik hadden. Behalve Fico zei luidop: Ma nee, ik heb daar echt wel fel schrik van, van zo een beest. Tante Rosita bedankte ook vriendelijk. Dan ging mijn mama maar met mij op de foto, en in de vlucht sleurde ze Fico nog mee. Daar stonden we alledrie, te trillen van schrik. Ik moest me inhouden om niet te schreeuwen toen ze een van de insecten op mijn mouw plaatsten (in mijn hand houden was me toch een beetje te veel, zeker toen ik de vorige, nadat het beestje van haar hand gehaald werd, er heel bedenkelijk naar had zien kijken). Mijn hoofd kreeg de kleur van een tomaat, Mercy zei nog dat zij er geen hoefde, alleen op mij en mijn neef, maar ook zij ontsnapte er niet aan. Ik kreeg er uiteindelijk nog een op mijn T-shirt, zo was het mooier, zei de fotograaf. En toen voelde ik het, de beestjes haakten hun pootjes in je kleren, en het kriebelde, en.....ik werd nog roder. En toen namen ze de foto: Ik, glimlachend, maar met een rooie kop en de rest, helemaal niet rood, maar zonder te lachen. Alledrie stijf van de schrik. Toen ze uiteindelijk de insecten van ons af haalden moesten ze echt de pootjes uit onze kleren haken, bij Fico was er zelfs een draad uit haha! Uiteindelijk waren we daarna wel superfier op de foto. 

Daarna gingen we naar de toren waar je over heel het park uit kunt kijken. Je moest natuurlijk weer inkom betalen, en mijn mama zei dat het voor mij zoveel was, omdat ik een buitenlandse ben. Maar zo niet hoor, als ik in Ecuador woon, ook al is het maar een jaar, dan betaal ik ook als een Ecuadoriaanse. Dus ging ik met mijn geld naar de kassa en legde het neer voor de man. Die bekeek me even bedenkelijk en gaf me toen mijn ticket, ik bedankte nog vriendelijk met gracias en dat was het dan. Ik zie er totaal niet Ecuadoriaans uit, maar ja haha! In de toren was een museum, verspreid over verschillende verdiepingen, over alle volkeren in Ecuador, met typische kledij, uitleg, poppen die nagemaakt werden enz. Ik verbaasde me erover hoeveel typische volkeren en stammen er nog in Ecuador leven.

Er waren nog enorm veel winkeltjes om typische dingetjes uit Ecuador te kopen en ook een plein waar bands of een orkest kwamen optreden. We stonden net op het punt te vertrekken toen een man ons achterna liep met de vraag of we niet de tour wilden doen naar de vulkaan. We wandelden naar de uitgang, over de toegangsweg met aan beide zijden bustes van mensen (die volgens mij dus iets te maken hebben met de evenaar), terwijl Javier mij uitlegde waar de man het over had. Er was in de buurt een vulkaan, die niet meer actief was. Daarin waren dus mensen gaan wonen. Het was er echt heel warm. Dus met die tour kon je de vulkaan bezoeken om te zien hoe de mensen er leefden. Ik was weer eens verbaasd over dit land. Mensen die in een vulkaan leven, dat leek me meer op een verhaal dan op de waarheid.

Ja dat was het dus zo een beetje, mijn nieuws van de voorbije weken. Wees niet ongerust, ik hou jullie op de hoogte en natuurlijk moet ik nog een paar dingen vertellen over de afgelopen maanden, waaronder ook Kerstmis en Nieuwjaar. Dat is voor volgende week of die week erna. Maar ik zal erop letten jullie zeker niet zo lang te laten wachten als de vorige keer!

Dus.....chau!

En nogmaals sorry dat mijn blog zo lang verwaarloosd is geweest, en dank aan allen die hem nu nog gaan lezen haha (en ook dank aan degenen die zovele keren tevergeefs op mijn blog gekeken hebben)!

Besos y abracos!

Cuidanse!

Hallo iedereen!
Maandag ging mijn tweede schoolweek in! Nu ja, schoolweek.... Jullie weten al dat mijn gastmama me zondag had laten weten dat we naar Machala gingen, dus maandag geen school! Toen ik iets zei van collegio, zei ze alleen maar iets van: niet 'importante'! Haha. Dus stond ik maandag om 8 uur op, helemaal klaar voor een hele dag Machala! Na te gaan ontbijten bij Paty, mijn zus hier, wachtte ik geduldig op het moment van vertrekken. Javier deed er echter iets langer over om zich klaar te maken zodat we om 11 uur nog steeds niet vertrokken waren. Toen Javier uiteindelijk klaar was ging hij beneden in de winkel muziek luisteren en zijn gsm opladen. Uiteindelijk zei Mercy om iets na 11 tegen mij 'vamos', dus sprong ik meteen in actie om de auto in te duiken richting Machala. Javier bleek nog iets meer tijd nodig te hebben omdat zijn gsm nog niet helemaal opgeladen was. Dus na tien minuten geluisterd te hebben naar Mercy die de hele tijd vamos zei en Javier die de hele tijd meezingend met de muziek naar zijn gsm gebaarde, begon ons avontuur naar Machala. Ik was echt wel blij dat ze mij machala wilden laten zien en dat de mensen hier zo op hun gemak zijn zint me wel haha! Ik bedacht juist in de auto dat ik de eerste van AFS was die dit jaar spijbelde toen ik opmerkte dat we de bergen van Piñas achter ons gelaten hadden en dat in heel de omtrek geen heuveltje te bespeuren was. Ik werd een beetje misselijk door al de draaien van ervoor, en Paty grapte dat ik misschien wel zwanger was haha! We stopten net voor de afslag naar Machala in Pasaje, waar de zus van Mercy een leuk winkeltje had, een soort van Ecuadoriaanse Bozzy haha. Nadat zij haar zoon van school had gehaald, gingen we eten in een typisch restaurantje. Omdat we aan de kust zaten, stond er veel vis op het menu en ik was blij met een beetje afwisseling. Ik bestelde gefrituurde vis en mocht van de anderen hun eten ook eens proeven. Ik kan de namen niet meer uit elkaar houden maar het was echt overheerlijk. Een leuk weetje: het is hier niet de gewoonte om te wachten met eten tot de andere mensen aan de tafel hun maaltijd hebben. Iedereen begint gewoon omdat de porties niet meteen na elkaar komen. Eer jij jouw maaltijd krijgt, kan het zijn dat je buur al 10 minuten aan het eten is. Na deze vis-sensatie vertrokken we naar Machala. We pikten Perla op(een tante die negen jaar in Amerika gewoond heeft, en dus goed Engels kan) en daarna rechtstreeks naar het shoppingcenter! Iedereen deed in een gigantische (en heel erg Westerse) supermarkt zijn inkopen en bij de bakkerij kochten ze voor mij gouda! Ik slenterde in het shoppingcenter een beetje langs de winkels en dan was het tijd voor 'cafe'! Ik paste voor een keer voor de cafeïne en koos een warme chocomelk. Javier en Romulo haalden inmiddels een pizza die we in de auto opaten. Toen we thuiskwamen van een lange rit ging Mercy nog naar een bijeenkomst en ik ging bij mijn zus avondeten. Ida belde inmiddels en zei dat ze dringend mijn mama moest spreken (die dus niet thuis was) omdat Liene van AFS (dat is een meisje van België die twee jaar geleden ook met AFS in Piñas beland was) bij haar thuis was. Ik herinnerde me Liene nog van de landeninfodag en was enorm blij om terug eens een beetje Nederlands te praten! Ik wachtte dus tot 11 uur eer Mercy thuis was (en had de volgende dag school om 7, aiaiaiai!) en die belde dan terug naar Ida. Bleek dat ik de volgende dag niet naar school moest (jeeej!) omdat we samen met Liene naar Machala gingen. Ik wist niets van een uur, maar dat is hier wel meer, dus stond ik 's morgens op om acht, klaar voor weer een dagje Machala. Nu dat verliep even anders. Ida liet niets weten en toen we belden, bleek dat ik om 10 uur in het park moest zijn omdat ze met de auto naar een berg in Piñas gingen, niet naar Machala dus. Op dat moment was het tien na tien dus ik rende met al mijn energie naar het park, maar het was te laat. Een groepje (volgens mij spijbelende) meisjes wisten me te vertellen dat die van de uitwisseling net vertrokken waren met de auto. Dan maar terug naar huis, een dagje voor niks gespijbeld dus! Namiddag ging ik nog even bij Ida langs om met Liene en haar vriendin gezellig te kletsen. Ida verontschuldigde zich dat ze mij was vergeten in te lichten. We kregen een lekker drankje (papaya met melk) aangeboden en ik vergaf Ida voor haar vergeetachtigheid. De volgende dag was het dus wel school (dus toch geen hele spijbelweek) en toen kreeg ik te horen dat blijkbaar iedereen in school dacht dat ik maandag er niet was omdat ik ziek was geworden van het fruit van zaterdagavond (Sofia bleef toen de hele tijd zeggen dat fruit niet goed was voor mijn maag en door mijn afwezigheid maandag had ze haar gelijk gehaald). Ik legde in het kort mijn spijbelervaringen uit en toen begon de les. Maar om 10 uur werden we al verlost van het eindeloze Spaanse gebrabbel, omdat Ida ons het andere deel van onze school 'el ocho de Noviembre' wou laten zien. Dus vertrokken we met de bus naar het platteland (waar het veel veel warmer was dan in Piñas zelf) en daar kregen we een complex te zien waar men leerde hoe dieren te verzorgen, planten te telen enz. We kregen een rondleiding en mochten schattige cavias aanschouwen, die blijkbaar gekweekt werden om op te eten. Ik heb nog nooit zo een beestje op mijn bord gehad, en voorlopig is het goed zo haha! Daarna keerden we terug met de bus naar Piñas en eenmaal daar ging iedereen eten en de voetbalmatch Ecuador-Colombia volgen. Donderdag, spijbeldag nummer zoveel, gingen we met Liene, Ida, mijn mama en de andere AFSers naar Puerto Bolivar. Dat is de haven van Machala. Die lag er nogal verlaten bij, vooral omdat de zon besloot zich die dag niet te laten zien. Van Puerto Bolivar stapten we in een boot, die langs een mangrovewoud op het water voer. En na een twintigtal minuten van prachtige natuur te aanschouwen kwamen we aan op onze bestemming: Jambeli. Jambeli bleek een eilandje met een prachtig strand dat voor toeristische doeleinden gebruikt werd. We meerden aan en liepen langs de vele restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Na een kleine kilometer wandelen konden we het strand van Jambeli aanschouwen. De afwezige zon deed het uiterlijk van het strand geen goed en ik hoorde de vriendin van Liene iets mompelen van 'België' en 'Noordzee'. Ik kon haar helaas geen ongelijk geven. Aan onze eigen koude zee had ik me als kind ook geamuseerd, dus hier zouden we ook wel een prettig dagje van kunnen maken, bedacht ik me. Overal stonden tentjes met een paar ligstoelen ervoor dus dat was wel gezellig. We namen een tentje in beslag waar we onze rugzakken dropten en dan was het tijd om het strand te verkennen. Op blote voeten liep ik met Barbara en Hitomi naar rechts de kustlijn af. Daarna keerden we terug, want aan die kant bleek er niet veel te doen. We hoorden van Ida dat er aan de andere kant een (gratis!) museum was, dus verkenden we die kant van het strand maar samen met een heel deel andere AFSers. Onderweg kwamen we een paar wilde honden (die vind je wel meer in Ecuador) tegen die ons getrouw volgen op onze toch naar het museum. Ik kreeg een beetje een afkeer van het strand toen ik een dode walrus (dat was mijn gok, niemand wist eigenlijk wat het was) en twee half opgegeten vogels opmerkte. Ook een raar (bewegend!) schelpding trok onze aandacht. We liepen maar snel door tot aan het museum. Daar aangekomen (met onze trouwe viervoeters) bleek dat je 50 cent moest betalen. Dus gingen we even verderop een beetje uitrusten. Daar vonden we een kokosnoot die we probeerden open te breken op een boomtak. Na tien minuten onophoudelijk kloppen en houwen op de harde wand gaf Liene op. De zus van Karolien (een AFSer) wist blijkbaar hoe je met die dingen moest omgaan en wist er een beetje kokos uit te krijgen. Iedereen kon een klein beetje proeven. Eerlijk gezegd smaakte het naar niets. Of toch in elk geval niet veel, het was het harde werk volgens mij dus niet waard. Dat vonden de honden ook want die waren al helemaal niet in voor een stukje kokos. We liepen terug naar de tent (onderweg besloten onze huisdieren te gaan zwemmen, dus die kwamen niet mee terug.) En daar troffen we een deel AFSers aan in de zee, die volgens mij heel koud was. Ida dook ook in het water. Iedereen bleef maar zeggen dat het water echt wel warm was en dus een uurtje later plonste ik samen met nog een deel andere AFSers erin. Nog geen halfuur later zocht ik mijn weg al terug naar de tent, van warm water geen sprake dus. Ik was toch trots dat ik een duikje had genomen in de (volgens mij, niemand was echt goed in aardrijkskunde en moest het antwoord schuldig blijven) Stille Oceaan. Na opgedroogd te zijn had iedereen honger en besloten we terug te keren naar Puerto Bolivar. Het eten in Jambeli was volgens Ida te duur en niet van een erg goede kwaliteit. Zij wou eerder in een iets sjieker restaurant gaan eten, als je aan de kust was moest je namelijk genieten van uitstekende vis. Een deel AFSers had meer zin in een goedkope maaltijd van anderhalve dollar. Maar ik koos samen met de anderen voor de duurdere en betere maaltijd van zeven dollar (die voor mij als inwoner van België goedkoop leek). Toen de rest van hun schamele en volgens mij karige (ze begonnen spontaan te watertanden wanneer ze ons eten zagen) maaltijd terugkwamen, werden wij net bediend. Ik deed me tegoed aan Camaron Apanado (gefrituurde scampi's) en lekte mijn vingers er bij af. Ik kreeg er ook nog een goeie portie mayonaise (dat staat hier bijna altijd op tafel in een restaurant) bij en daar kan ik nooit nee tegen zeggen. Toen wij ons buikje meer dan vol hadden (sommigen kregen hun eten zelfs niet op, daar maakten de 'goedkopemaaltijdAFSers' dan gretig gebruik van) vertrokken we terug richting Piñas. We waren rond 8 terug thuis en iedereen was zo uitgeput dat Ida besloot: mañana no collegio. Weer een nutteloos spijbeldagje dus, maar mij hoorde je niet klagen haha! Na vrijdag (toen kregen we alleen namiddag Spaanse les) een beetje relaxen en niks doen, ging ik zaterdagavond uit met mijn vrienden. We besloten een paar ijsjes te gaan eten (nadat Anita al een hotdog verslonden had) en daarna vertelden we in het park een paar moppen. Ze vroegen mij een mop in het nederlands te vertellen, dus ik ging van start met 'er waren eens twee ijsberen'(haha gaat er een belletje rinkelen?). Ze besloten meteen dat ik het toch maar in het Spaans moest vertalen en na een deel gebaren en een waarschuwing in gebrekkig Spaans dat de mop niet voor iedereen even grappig is, lag iedereen plat van het lachen. Bij deze doet de mop zijn intrede in Ecuador! De zus van Sofia vertelde eveneens eenzelfde soort grap: ze deed of ze een verhaal ging vertellen en begon dus met 'een keer' en schreeuwde toen plots 'struisvogel!'. Ik snapte de mop niet echt, maar even later begon ze over: een keer (una vez) was er een professor en ik riep meteen uit: struz! en we konden allemaal niet meer van het lachen. Anita die er ondertussen bij was gekomen snapte er niks van haha! Zondag gingen we naar Selva Allegre, dat zwembad met die zalige hangmatten. Toen bleek plots dat dat eigendom was van de familie van Romulo. Ik herinnerde me dat ze me de vorige keer toen ik er geweest was met de AFSers vroegen hoe ik het eten er vond. Ik was tevreden met mijn antwoord (ik had lekker gezegd, tenminste dat dacht ik toch) want de mama van Romulo bleek de persoonlijke kokkin van het restaurant daar! Daar luierde ik vooral wat in de hangmat en at ik heerlijk gepaneerd vlees. 's Avonds laat keerden we terug naar Piñas. Ik wachtte vol ongeduld op een telefoontje met de boodschap dat ik maandag niet naar school moest, maar er kwam niets dat me redde van het verschrikkelijk vroege ochtenduur. De volgende dag ging ik dus braafjes naar school, net als dinsdag en woensdag. Nu ja woensdag was iets anders! De dag begon al goed. Ik was vijf minuutjes te laat en de poort was dicht. Buiten stonden nog een paar leerlingen een beetje te laat te wezen en ik knoopte een gesprek aan. Blijkbaar moesten we wachten tot het volgende uur om binnen te kunnen. Ik zuchtte en stuurde een smsje naar Anita. Even later kwamen Anita en Sofia aan de poort kijken. Ze moesten de aanwezigheidslijst bij de inspecteur gaan halen en besloten mij ondertussen met een bezoekje te vereren. Ze vroegen of ik te laat was en ik antwoordde met een treurig: 5 minutos. De man die net een auto had doorgelaten en de poort wou sluiten herkende in mij een uitwisselingsstudent en riep: ola niña. Ik sloeg de uitnodiging niet af en glipte vlug binnen. Achter mij liet ik mensen die veel vroeger als mij daar waren en even voelde ik wel een beetje medelijden. We begonnen die morgen met Engels en voor de rest van de dag kregen we weinig les omdat een leerkracht afwezig was en een acteur een grappig toneel kwam opvoeren.Tijdens ons vrije uur speelden we een partijtje trefbal en daarna was het tijd voor biologie. Bleek dat iedereen nogal schrik had voor deze les omdat er een verrassingstoets kon volgen, en niemand leek zijn leerstof echt te beheersen. Dus besloten we om 11 uur ergens ver weg van ons klaslokaal te gaan zitten. De inspecteur (die ook moet controleren of je uniform in orde is enzo) hield ons tegen. Om vijf na 11 hadden we immers biologie. We beloofden hem op tijd terug te zijn en liepen vlug verder. We bleven tot 10 na 11 een beetje relaxen, maar toen vond een deel het toch wel erg voor de biologieleerkracht, die daar nu waarschijnlijk alleen in ons lokaal stond. Een vijftal leerlingen besloten dus braafjes naar de les te gaan. Om 15 na besloot de rest dat ook te doen. Maar toen we richting klas wandelden zagen we Pucha vlug uit de deur kijken en teken doen dat we weg moesten gaan. De biologieleerkracht kwam nog maar net de deur uit of we waren al achter een muur verstopt. Om zekerheid te hebben, gingen we even aan het raam piepen en ja hoor, ze kregen een toets. Het aanwezige aantal leerlingen was nog meer geslinkt doordat die van biologie twee mensen eropuit gestuurd had om de rest van de klas (ons dus) te zoeken. We besloten stilletjes weg te sluipen, maar dat was zonder een bevelende stem die riep: 'he jullie, kom hier!' gerekend. Ik had niet de tijd om te zien van wie het geluid afkomstig was, want alles ging plots heel snel. Iedereen stoof uit elkaar, alle richtingen uit. Ik zag Sofia naar de ene kant lopen, blijkbaar was dat de foute kant, want ik hoorde achter mij een stem: Laura! roepen en snelde vlug weg samen met Anita. Nadat we allemaal samen veilig verscholen waren, besloten we even te wachten voor we rustig de schoolpoort uitwandelden als onschuldige kindjes wiens les gewoon iets vroeger gedaan was. Blijkbaar is het makkelijker uit de school te raken dan erin. We slenterden langzaam naar huis in de hitte. Dit was echt wel het hoogtepunt van mijn spijbelervaringen tot nu toe. Ik glimlache toen ik mij dezelfde situatie in KCST probeerde voor te stellen. Het zou niet waar zijn haha! Mijn vriendinnen vertelden me nog dat ik aan Ida moest vragen of het wel school was. Het was immers parro, een soort van protest van de leerkrachten. Dat komt omdat de president gezegd heeft dat iedere leerkracht opnieuw een examen moet doen om zijn bekwaamheid te testen. Je kan je voorstellen dat niemand daar echt blij mee is, dus waren ze van plan om te staken. In Guayaquil was het al langer bezig, maar nu is het uiteindelijk ook in Piñas doorgedrongen. Normaal kreeg je op het einde van de schooldag te horen of het parro was of niet, maar aangezien we daar niet op gewacht hadden, wist niemand het dus zeker haha! Woensdagnamiddag hadden we Spaanse les (daar zijn we al even mee bezig) van Gabriel. Hij is van Ecuador en heeft in Amerika en Zwitserland gewoond. Hij heeft ook al veel in Ecuador zelf gereisd en vindt Piñas een van de mooiste en leukste plekken, daarom is hij hier komen wonen. We voelden ons plots toch wel enorm blij dat we in Piñas beland waren. Ik kwam Ida die namiddag even tegen en kreeg te horen dat we de volgende dag geen school hadden. Ik juichte, donderdag was immers turndag en lopen bij zo een hitte zag ik niet zitten. De vorige donderdag hadden ze ook al moeten lopen (toen was ik naar Jambeli), maar Sofia had verteld dat zij stiekem in een auto waren gekropen en zo een stuk afgesneden hadden haha! Vrijdag was het nog steeds geen school en ging ik met Mercy, tante Rosita en oom Pepe (die altijd tegen mij in het Engels begint, echt wel grappig, dan zegt hij op zo een heel enge toon: goodevening haha!) naar het huis van Perla in Machala. In de auto bleef Pepe maar zeggen dat ik met hem moest dansen en toen zei Mercy: 'Zeg mij na: ik, dans, niet, met....' en toen zei ze plots veteranos, haha, ik slikte mijn zin in en Mercy lag plat van het lachen toen ze merkte dat ik dat woord begreep. Na het middageten bij Perla vertrokken we allemaal samen naar de Ecuadoriaanse bozzy. Ik had die dag nogal veel last van een infectie van ontstoken muggensteken op mijn been. Mercy had al tal van verschillende zalfjes gesmeerd maar niets hielp echt. Dus gingen we naar het huis van de zus van Mercy, mijn tante dus, en daar spoelde tante Rosita (een andere zus, Mercy heeft 5 zussen en 5 broers) mijn been af met heet water en wreef ze erover met een beige blokje (precies boter) en plakte ze er groene blaren op. Ze beloofde dat ik de volgende dag op wolkjes zou lopen. Daar aten we concha, dat is een delicatesse aan de kust. Het is een rijst met mosselen waar iets zwart uit komt zodat de rijst ook een grijzige kleur krijgt. Het is echt veel lekkerder dan het eruit ziet haha! Mijn been was zaterdag inderdaad veel beter. We gingen toch nog maar even langs bij de dokter om een zalfje en pilletjes te vragen tegen de infectie (de AFSdokter is gratis). Zaterdag deden we dus niet zo veel. Zondag daarentegen gingen we terug naar Selva Allegre, maar daarover meer de volgende keer! Dank je voor jullie leuke reacties en jullie toffe mails! De volgende keer zal ik sneller iets laten weten, haha, ik heb in elk geval al veel te vertellen!

Kusjes en knuffels,

Lauranne   

Hallo iedereen!

Eindelijk was het moment daar, mijn eerste schooldag! Nadat ik in mijn wit uniformjurkje (dat de naaister gelukkig nog had klaar gekregen) was gedoken, was het tijd om met Ida en Chitomi (het Japanse meisje dat bij Ida woont) naar school te trekken. Ida stond veel te vroeg aan de deur en belde op het huisnummer om te vragen waar ik bleef. Resultaat: iedereen wakker. Blijkt nu dat Ida nogal een stipte vrouw is, ze had Klaudia (ook een meisje van AFS die voorlopig bij Ida verblijft omdat haar gastgezin op vakantie is in Frankrijk) thuis al achtergelaten omdat ze haar haar nog moest doen. Mij nam ze na heel het huis gealarmeerd te hebben wel mee en na vijf minuutjes kwamen we een kwartier te vroeg aan op school. Daar planden de muggen meteen aanval op ons bloed. Je zag ze echt op je benen zitten. Een kwartier en tien muggensteken later mochten we ons voorstellen in het Spaans voor heel de school. Ik zei getrouw het Spaanse tekstje op dat Ida me in de week geleerd had: "Mi nombre es Laura, yo soy de Belgica y voy a Ecuador por apprender Español y su cultura". Na nog een paar voorstellingen en veel applaus later werden we door Ida naar onze klas begeleid. Daar begonnen wij, gezien onze richting, meteen met twee uur chemie. De lerares chemie hield bijna twee uur een preek over dat we hier niet waren om te studeren, maar om de Ecuadoriaanse gewoonten te leren en dat aan ons dus geen voorbeeld genomen moest worden. Even dacht ik dat we begonnen waren met de les, maar toen hoorde ik weer iets van intercambios (wij, de uitwisselingsstudenten), dus besloot ik mijn schriften nog niet open te slaan. Daarna kregen we nog een paar lessen, waaronder Engels. De leraar kan best goed Engels, maar spreekt een deel dingen verkeerd uit. Het erge is dat hij ons altijd vraagt om voor te lezen en dan voel ik me een beetje verplicht om het wel juist uit te spreken, maar gelukkig hoort hij het verschil niet haha. Ik kan moeilijk een leerkracht de les gaan spellen. Daarna kregen we nog een paar uren programacion, iets met computers, maar voor we tot het echte werk overgaan krijgen we een deel lessen theorie. Toen het speeltijd was namen Gabriëla en Sofia mij en Barbara (meisje van Zwitserland) mee naar het schoolwinkeltje. Daar kan je koekjes, drank, brood, rijst met kip, bananenchips en nog veel meer kopen. Ik waagde me aan een chocoladereep en daarna ging de school terug van start. Na nog een paar onverstaanbare lessen mochten we om half 1 vertrekken. Voorlopig hebben we nog geen wiskunde, omdat er simpelweg geen wiskundeleraar is. Iedereen was die dag wel geïnteresseerd in ons, maar AFSstudenten zijn hier geen nieuws meer. Elk jaar komen er een deel naar Piñas dus iedereen kent het principe wel. Ik wandelde samen met een deel van mijn klasgenootjes naar huis en daarna was het etenstijd. De rest van de namiddag hing ik een beetje in de winkel rond en daarna ging ik op tijd slapen, want school om 7 uur is geen lachertje. Ik had Mercy die dag wel duidelijk gemaakt dat Ida veel te vroeg was en ik wel op het afgesproken uur klaar was. Mercy verzekerde me dat ik me geen zorgen meer moest maken, morgen ging ik zonder Ida naar school. De volgende morgen toen ik me aan het klaarmaken was, hoorde ik een geroep aan het raam: "Laura, Laura!" Ida weer! Ik antwoordde heel stil, vastbesloten om dit keer niet iedereen wakker te maken. Maar daar besliste het lot anders over! Toen ik beneden kwam, bleek Ida al vertrokken. Ik deed de deur open en plots hoorde ik een zacht gepiep. Ik wou dat het niet was wat ik dacht dat het was, dus sloot ik de deur en liep vlug naar school. Even later galmde door heel Piñas een oorverdovend alarm. Oeps! Ik voelde me net een soort dief die wegrende van de plaats van de misdaad. Tja wat moest ik anders doen? Ik kon er ook bij staan kijken, maar daar had ook niemand iets aan he. Bovendien moest ik zorgen dat ik op tijd op school was. Tijdens school maakte ik me een beetje zorgen dat ze misschien kwaad zouden zijn, maarja, ik kon het toch moeilijk weten van dat alarm? De dag ervoor had Lia de deur voor me open gehouden, dus toen stelde het probleem zich niet. Toen ik thuis kwam bleek Mercy het nogal een hele grappige bedoening te vinden, gelukkig maar! Vooral het feit dat ik weggelopen was, vond ze hilarisch! Het verhaal ging rap het gezin rond en ondertussen is heel Piñas al op de hoogte denk ik. De rest van de schooldagen verliepen erg vlot, behalve dat ik op het laatste moment pas wist dat ik een turnuniform moest kopen. In mijn lessenrooster stonden op donderdag twee uren: cultura, fysica. Oke cultuur, oke fysica. Ik begon argwaan te krijgen toen ik iemand zag met een uniform waarop stond: cultura fysica. Dan maar weer naar Ida en daarna naar de naaister voor het uniform. Ik kreeg eerst een maatje 36 toegewezen van broek, maar die was veel te kort, het is de bedoeling dat de broek tot aan je schoenen komt. Dus gaf de naaister me maatje 40 (38 was er niet) en ze beloofde het tegen de volgende morgen in te maken, omdat het echt wel veel te groot was. De volgende dag ging ik dus mijn, nog steeds veel te groot ondanks de inspanningen van de naaister, turnuniform halen en daarna stond ik een beetje verloren op de speelplaats. (Even tussen haakjes, hopelijk past dat uniform me na dit jaar niet perfect, haha). Andrez, een jongen van mijn klas, kwam me halen en stelde me aan zijn vrienden voor. Daarna nodigde hij me uit om zaterdag voor een avondje bailar en cerveza met hem mee te gaan, maar ik wees beleefd af aangezien ik die avond al had afgesproken met Gabriëla en Sofia. Vrijdagavond was er dan een familiefeest, omdat de mama van Romulo verjaarde. Terwijl ik probeerde uit te vinden wie de mama was en wie ik dus proficiat moest wensen (niemand had me iets gezegd) hoorde ik Mercy weer het verhaal van het brandalarm vertellen. Even later kregen we avondeten en cake. Ik had die avond al gegeten, dat is hier niet zo een probleem, maar ik voelde me misselijk. Volgens Mercy omdat ik moest aanpassen aan het eten hier. Dus de volgende dag maakte Mercy speciaal soep als lichte maaltijd. Er zat wel heel veel kip in verwerkt dus ik moest echt moeite doen om het met mijn misselijkheid te kunnen verteren. Daarna stuurde ik een smsje naar mijn vrienden om ze te laten weten dat ik die avond niet kon meegaan om pizza te eten aangezien ik me niet goed voelde. Ik kreeg geen smsje terug en hoopte dat ik het wel naar de juiste persoon had gestuurd. Die avond at ik toast met confituur om mijn maag een beetje rust te gunnen en plotseling ging de bel. Bleek dat mijn vrienden, op de hoogte van mijn onvermogen om die avond pizza te eten, aan de deur stonden om me te komen halen. Mercy vond het allemaal goed dat ik toch uitging dus even later liepen we over straat. We belden nog aan bij Barbara (na eerst op alle bellen van het gebouw geduwd te hebben, herinnerde ik me plots dat Barbara bij de familie Romero woonde), maar ze was niet thuis. We gingen toch (zonder Barbara dan) iets eten, en Gabriëla stelde voor dat ik een ijsje at. Sofia praatte dat idee vlug uit haar hoofd, aangezien ijsjes en buikpijn geen goede combinatie vormen. Toen we in de 'city cream' zaten, besloot Sofia dat het beste voor mijn maag een umita was. Ik was verzot op deze maïssensatie, maar de vorige keer had ik er echt TE veel gekregen, dus voorlopig geen umitas meer voor mij. Ik stelde voor een fruitsalade te eten, net zoals een meisje dat nog met ons mee was. Gabriëla vond het een goed idee, dus bestelde ik dat dan maar. Sofia bleef wel de hele tijd vanalles zeggen van 'toxines' enzo, maar voor een umita was ik echt niet in. Bleek dat Sofia gelijk had, want de misselijkheid sloeg weer toe. Eventjes de frisse lucht in en dan ging het weer stukken beter. Daarna wandelden we een beetje door Piñas en gingen we zitten in het park. Uiteindelijk besloten we om half twaalf een einde te maken aan ons avondje uit aangezien we allemaal erg moe waren. Zondag besloot Mercy een maaltijd voor mij te halen in een restaurant. Een halve kip met rijst en sla zou zeker goed zijn voor mijn maag. Ze hebben hier nogal rare ideeën over wat goed is voor je tegen buikpijn, maar het is wel lief dat ze dat speciaal voor mij deed. Zij at brood en daarna ging ze naar een bijeenkomst dus besloot ik maar even bij Pati rond te hangen. Het vlees wat ik niet had opgekregen nam ik mee voor Pitusa, het kleine hondje op de verdieping van Paty. 's Avonds aten we bij de mama van Mercy en daar zag ik vlees buiten op de wasdraad hangen. Daarna staken ze dat in een klein oventje en dan had je van die lekkere stukken gerookt vlees. Die aten we samen met Platanabananen, die heel goed zijn voor je darmflora. Het vlees was echt overheerlijk. Je moest het wel met je handen eten, want snijden ging nogal moeilijk. Helaas had dit eten een negatief effect op mijn maag en moest ik stoppen. Wel jammer want het was echt superlekker. Mercy had die dag laten weten dat ik niet naar school moest omdat we de volgende dag naar Machala gingen. Ik was echt blij dat ik niet om 6 uur op moest! En natuurlijk was ik ook blij dat ik een andere stad kon bezoeken! Maar verdere details daarover volgen nog, het zou hoe dan ook een spijbelweekje worden.....

Groetjes,

     Lauranne

PS: Voor de bezorgde zielen onder jullie, met mijn maag was die maandag alles terug tip top in orde en Ida is op de hoogte, al dan niet betrokken, bij het hele spijbelgedoe!